AC Berkheimer - In a Series of Long Days
Subroutine records / Konkurrent
Released: June 2008

01 For He's Not There
02 Under Arcade 24
03 La Belle Indifférence
04 So Much For
05 Ordinary Days
06 Montana
07 Grand Hotel
08 Josef Johann
09 Another Century
10 Isah

Listen to a few tracks on our myspace
and purchase a copy here

LiveXS (oktober 2008)
AC Berkheimer - In a series of long days Een zeldzaam fraaie indie-plaat -- Op het Metropolis-festival zagen we het Rotterdamse AC Berkheimer al een puik optreden weggeven, maar met deze plaat gaan we nu definitief voor de bijl. In a Series of Long Days is namelijk een zeldzaam fraaie indie-plaat die na meerdere draaibeurten steeds meer weet te bekoren. De combinatie van gruizige gitaren en dromerige zang doet denken aan shoegazehelden als My Bloody Valentine, Lush en Slowdive maar ook Sonic Youth is een invloed (La Belle Indifférence en Josef Johann). Hoogtepunten zijn de lang uitgesponnen afsluiter Isah, de prachtig onderkoelde samenzang tussen Gwendolien Douglas en Valentijn Webbers in Under Arcade 24 en het mysterieuze Another Century waarin een (gesamplede?) Douglas klinkt als Ofra Haza in een uitgestrekte woestijn. Dieptepunten? Die ontbreken volledig, waardoor AC Berkheimer - nu de blaadjes aan de bomen langszaam verkleuren en de eerste herfststormen zich aandienen - pas echt goed kan rijpen als zeer terechte Local Hero!
- Willem Roose

Kindamuzik.net (september 2008)
AC Berkheimer | In a series of long days Wie vindt die heeft wat -- Heeft je moeder ook de gewoonte je te trakteren op oudbakken levenswijsheden als 'wie vindt die heeft wat'? Ze zijn oudbakken, maar ook waar. Je moeder zal met de uitspraak doelen op een toevallig gevonden aanbieding in de koopjeshoek, maar hij is ook toepasbaar op de Nederlandse muziek. Tussen alle Voicsts, Gems en Spinvissen kun je zomaar een bandje aantreffen dat wel de moeite waard is. De debuutplaat van het Rotterdamse AC Berkheimer, In a Series of Long Days, is bijvoorbeeld een hele leuke verrassing van eigen bodem.

Het kwartet uit Rotjeknor blijkt hele aardige noisy rock te maken, die vooral vergelijkingen met Sonic Youth en My Bloody Valentine oproept. De schurende en krassende gitaren laten je nogal eens denken dat je per abuis Daydream Nation uit de kast hebt getrokken. De associatie met Sonic Youth ontstaat vooral vanwege de zang van Gwendolijn Douglas en Valentijn Webbers. Ze klinken bijna net Kim en Thurston.

AC Berkheimer gaat echter een stuk droeviger te werk dan de New Yorkse noisepioniers. Nummers als 'La Belle Indiffˇrence' en 'So Much For' roepen de weinig levenslustig klinkende wave van de jaren tachtig in gedachten. Het is fijn chagrijnen met de lekker gruizig klinkende gitaren en dromerig melancholische zangpartijen. Als geheel luistert de plaat dan ook bijzonder aangenaam weg.

AC Berkheimer is een welkome aanwinst voor het Nederlandse clubcircuit. Ja, soms is het geluid nog wat eenvormig en liggen muzikale vergelijkingen met andere bands wel erg voor de hand. Maar dat betekent voornamelijk dat de Rotterdammers het goede pad zijn ingeslagen en dat ze nu de schone taak wacht om een echt eigen geluid te ontwikkelen. Tot dan is In a Series of Long Days een intrigerend debuut van een veelbelovende band.
- Tekst: Bart Breman

Incendiarymag.co.uk (august 2008)
AC Berkheimer - In a series of long days -- You can't beat Dutch growly indie pop at it's best. The problem with Dutch indie rock lies with it not always being a genre that lives up to its vast potential. Too many near misses, too little confidence, too much reliance in staying with an unremarkable pack. Still, when a band gets things right, there is something very appealling about the whole shebang; this is a scene shorn of all the pompous wannabe-isms of UK or US counterparts. And usually Groningen's Subroutine records are adept at finding great, interesting acts from this most lumpen of genres. AC Berkheimer's release is certainly one of the better efforts, that's for sure.
There's a great feeling of calm about AC Berkheimer's muse, however worked up they get they never lose a sense of the ethereal. Check out Ordinary Days. Maybe it's that boy-girl thing. Balancing this out at times, there's a sense of meance in tracks like Under Arcade 24, (which doesn't half remind me of an Isn't Anything rehearsal tape I once had). And it's a record full of unlooked for twists and turns. It certainly doesn't go from A to B in a dull way. The unremarkable guitar lines on For He's Not There belies the brilliant vocal delivery and chorus that catches you totally unawares.
I also like the quiet tip-tap drumming; its metronomic and ever so slightly trippy, like the Floyd with Barrett, it's job is to keep time and stop things getting too gushy or splurgy. Check out Isah. That's not to say it doesn't splurge out; So Much For and the stunning Grand Hotel is classic 90-91 guitar pop, Lush style.
If this lot were British they'd be Amsterdam's darlings. Typical Holland.
- Words: Richard Foster

Oor magazine (august 2008)
AC Berkheimer - In a series of long days -- My Bloody Valentine is weer bij elkaar en shoegazen mag weer. Het Rotterdamse AC Berkheimer (twee dames en twee heren) stapt gelijk in met dit debuutalbum. Al ligt de shoegaze er ook weer niet zó dik bovenop. AC Berkheimer maakt dromerige pop voorgegeven met een ruimtelijk gitaargeluid. Door de verveelde zang van Gwendolien Douglas doet de band wat denken aan Lush en Slowdive, maar in de verte ook wel aan jaren-tachtig wave en hedendaagse depripop als Interpol. In a Series of Long Days luistert lekker weg, maar kent niet echt prijsnummers. Vanaf opener For He's Not There kom je terecht in een warm gitaarbad waarin het prima toeven is, zonder dat de afzonderlijke songs je écht bij de keel grijpen. Dat gezegd hebbende: het album verveelt niet snel. AC Berkheimer creëert een dromerige en melancholische sfeer waarbij het lekker wegzweven is. Het geluid en de stijl zijn helemaal af, het songmateriaal is degelijk maar mag nog wel wat prikkelender. Al met al een heel aardig en veelbelovend debuut.
- John Denekamp

www.westfrieslandradio.nl (12-07-2008)
AC Berkheimer - In a series of long days -- Soms heb je wel eens zo'n juweeltje waar je zomaar tegenaan loopt. Zo zag ik bij een lijst nieuwe releases de naam AC Berkheimer staan. Met in de recensie prachtige verwijzingen naar Sonic Youth, the Pixies en The Cure. Verder onderzoek wees uit dat deze band gewoon uit ons eigen kikkerlandje kwam, en dat vervulde mij weer met trots, uit mijn eigen Rotterdam. Op de myspace pagina de eerste klanken van dit album beluisterd en hierna maar direct contact gezocht met de band om een exemplaar van hun prachtige debuut album in handen te krijgen. Want dit is wel een gave plaat zeg. In a series of long days van AC Berkheimer deed mij in eerste instantie inderdaad direct denken aan Sonic Youth. Maar toch met een eigen twist eraan. De band, bestaande uit Gwendolien, Valentijn, Dagmar en Remco bestaat sinds 2005 en heeft anno 2008 dus de eerste langspeler de markt opgeschopt en mag wat mij betreft hier veel verder op door borduren. Het album staat vol goede rock nummers als ordinary days, for he's not there en under arcade 24. Vorige week nog ongetwijfeld geschitterd op Metropolis in Rotterdam, waar ik wegens vakantie helaas niet heen kon, en nu het Podialand debuut van AC berkheimer met ISAH.
- Patrick

File Under (june 2008)
AC Berkheimer -- Het moment dat het Rotterdamse AC Berkheimer me definitief voor zich wint zit in de eerste minuten van "La Belle Indifférence", het derde nummer van hun debuut-cd In A Series of Long Days. De manier waarop ze daar het gitaargeluid van Sonic Youth's prijsalbum Daydream Nation in een dromerig new wave-liedje verwerken, vind ik zeer fraai. Die Sonic Youth -referenties zijn er overigens wel meer in hun nummers, maar hier gebeurt het op zijn mooist. Maar doordat de zang van frontvrouwe Gwendolien Douglas minder bijtend is dan van die van Kim valt het verder niet zo op. De andere gitarist/zanger, Valentijn Webbers, komt veel dichter bij Thurston Moore, maar hij zingt alleen in de laatste drie liedjes. Bovendien is AC Berkheimer veel dromeriger dan Sonic Youth. Ze neigen eerder naar het zweverige van Mazzy Star en My Bloody Valentine, maar pikken onderweg het grotestadsgeluid van Editors en Interpol even op, waardoor ze het risico van verzanden in dromerigheid met een groot gemak vermijden. Dat resulteert op A Series of Long Days in een sterk album vol afwisseling waarmee de band zich stevig op de kaart zet.

Milk Milk Lemonade (june 2008)
AC Berkheimer -- Oh, we've been waiting for a few days to unleash this one on you. It really doesn't get much better than an easy writeup of a band this good... and we only needed to return to our friends in the Netherlands, Subroutine Records, to make it happen. AC Berkheimer is the indie rock quartet of Gwendolien (guitar, vocals), Valentijn (guitar, vocals), Dagmar (bass, vocals) and Remco (drums) from Rotterdam. The band has been around since 2005 and now has a brand new release, titled In A Series Of Long Days, which can be purchased by visiting the above mentioned links as well as the AC Berkheimer website or the AC Berkheimer MySpace profile. The following tracks belong to this outstanding new offering and don't be surprised if you hear anything from Superchunk (in the guitars) to some of the dreamy musical influences we love so much from the early to mid 1990s. The next live performance will take place July 6 as the band takes the stage at a local Rotterdam event known as Metropolis Festival. Have a listen to this...


3voor12 (june 2008)
AC Berkheimer - In A Series Of Long Days (cd, Subroutine/Konkurrent) -- Debuutplaat van dit Rotterdams bandje klinkt heerlijk melancholisch, donker en vooral pakkend.
- Tom Willemsen

Reload (april 2008) Shoegazend Rotterdams Droomdebuut
- Harry Hamelink

Kink FM (june 17 2008)
Song van de dag: AC Berkheimer - Ordinary Days -- Sonic Youth, My Bloody Valentine, Electrelane, het zijn zomaar wat vergelijkingen die in je opkomen als je luistert naar de desolate muziek van AC Berkheimer. De Rotterdamse band is voor de meesten nog een onbekende naam, al zullen sommigen zich nog vaag een EP van een paar jaar geleden herinneren. Op het succes van die EP, waarmee ze onder andere langs Vera, Waterfront en het Paard van Troje toerden, hoeft de band vanaf nu niet meer te teren. Afgelopen zondag presenteerde de band in Rotown in Rotterdam hun volwaardige debuutplaat, In A Series Of Long Days, uitgebracht op het Groningse Subroutine Records.
Je hoeft niet lang te luisteren om te horen dat het hier gaat om goed materiaal gaat, en de vergelijkingen met andere post-punk- en shoegazebands terecht zijn. Op de tien tracks die de plaat lang is, word je geconfronteerd met een berg melancholie en onderhuidse spanningen, ondersteund door desolaat galmende, indringende gitaarrifs. Myspace: www.myspace.com/acberkheimer Subroutine Records: www.subroutine.nl

Metro newspaper (june 2008)
AC Berkheimer -- Deze Rotterdamse indie-rockband klinkt werelds. De band heeft door de speciale stem van de zangeres en het gebruik van bijzondere geluiden een heel origineel geluid.

Vera magazine (june 2008)
AC Berkheimer - In a Series of Long Days (Subroutine/Konkurrent) -- Langzaam maar zeker begint het Groningse label Subroutine Records een gevestigde naam te worden in het Nederlandse poplandschap. Met een nieuwe band die moet proberen om het succes van de vorige release van The Sugarettes te evenaren. Of dat met AC Berkheimer gaat gebeuren betwijfel ik, want voor het soort muziek dat de band maakt is gewoon schandalig weinig animo in Nederland zoals al bleek uit de uiterst lauwe ontvangst van de laatste plaat van Zoppo. De Nederlandse muzieksmaak is helaas bij vlagen bedroevend slecht. AC-B wordt veelal omschreven als shoegaze, maar daar hoor ik eigenlijk niets van terug. De muziek ligt veel meer in de lijn van bands als Broadcast, Psapp, Electrelane, Dog Day, Sonic Youth (op zijn poppiest), of het oudere werk van Pram. Kortom, mooie redelijk rustige indie-popliedjes waarin de prachtige dromerige zang van frontvrouwe Gwendolien Douglas als een warme deken over een drukbewerkte onderlaag ligt. Een onderlaag waarin veel gebeurt met tinkelende gitaren, ronkende gitaren en alle mogelijke kleine sampeltjes en geluidjes die daar waar nodig spanning toevoegen aan de liedjes en diepte geven. Datzelfde gebeurt ook door de afwisseling in zang met Valentijn Webbers wat een mooi contrast geeft. Muzikaal heeft de band een indrukwekkende ontwikkeling doorgemaakt vergeleken bij wat ik een aantal jaar terug van ze hoorde. In a Series Of Long Days is een zeer volwassen plaat. Stuk voor stuk mooie pop-liedjes met een spannend geluid. De productie is overduidelijk hoorbaar in handen geweest van Corno Zwetsloot en wat mij betreft in dit geval zeer ten goede, want het is dit soort muziek waarin hij uitblinkt als producer. Laten we hopen dat het AC-B beter zal vergaan, want In a Series of Long Days is gewoon een hele hele fijne plaat!
- Just

www.rotown.nl (may 2008)
AC Berkheimer -- Na de hereniging van My Bloody Valentine lijkt ook opnieuw de invloed van het 'shoegaze'-genre in het algemeen groter te worden. In Nederland vormt AC Berkheimer een voorloper in deze hernieuwde belangstelling, waarbij heftige gitaren de basis leggen voor dromerige, ietwat melancholische zangpartijen. Vanavond in Rotown de presentatie van het debuutalbum In A Series Of Long Days van dit Rotterdamse gezelschap. Uitgebracht door het Groningse Subroutine Records (Fuck The Writer, Sugarettes), weerklinken echter ook hedendaagse invloeden van bands als Interpol in de muziek van AC Berkheimer. Donker, intens en meeslepend.

www.konkurrent.nl (june 2008)
AC BERKHEIMER - IN A SERIES OF LONG DAYS, Subroutine -- Kwartet uit Rotterdam. NL indiepop watchers hebben de band al lang gespot en terecht. Hun geluid is dromerig, melancholiek en overweldigend. Denk aan My Bloody Valentine bijvoorbeeld. Of aan Sonic Youth en Electrelane als de sound meer richting noise en pop gaat. Gronings label.

Plato.nl newsletter (may 2008)
AC Berkheimer - In a Series of Long Days -- AC Berkheimer is al een jaar of twee één van de meest veelbelovende nieuwe Nederlandse bands, en zeker het minst bekend. Nu er een volledig album uitkomt op het Groningse Subroutine label zal daar zeker verandering in komen. Hopelijk krijgen hun geweldige melodieuze popliedjes met 'nugaze' (shoegaze anno nu) de waardering die ze verdienen. De liedjes doen in ieder geval niet onder voor die van hun internationale (èn succesvolle) collega's van M83, Maps en Caribou.